Suplement diety lepszy niż lek na pęcherz nadreaktywny

Włoscy urolodzy przeprowadzili badanie, w którym u kobiet chorych na zespół pęcherza nadreaktywnego porównali skuteczność zarejestrowanego na tę chorobę leku – solifenacyny – z suplementem diety zawierającym aminokwas L-glutaminę, zioła (wyciąg z papryki, dyni olbrzymiej oraz rdestu) oraz witaminy C i D. Wyniki przemawiają za lepszym profilem skuteczności i bezpieczeństwa suplementu. 

Zespół pęcherza nadreaktywnego to stan, w którym parcie na mocz jest tak częste, że zaburza codziennie funkcjonowanie, może też dojść do nagłych parć lub nawet niemożności trzymania moczu w pęcherzu. Objawy mogą utrzymywać się latami, dwukrotnie częściej chorują kobiety.

Do badania zaproszono 90 kobiet z objawami zespołu pęcherza nadreaktywnego, które podzielono na dwie grupy po 45 uczestniczek. W pierwszej stosowano solifenacynę w dawce 5 mg raz dziennie przez 12 tygodni. W drugiej stosowano suplement, również przez 12 tygodni. Wpływ interwencji na objawy oceniano za pomocą dzienniczka, w której kobiety zapisywały zdarzenia związane z oddawaniem moczu, oraz skal oceniających stopień nagłości parcia na mocz, nasilenie objawów pęcherza nadreaktywnego oraz ogólną poprawę.

Co istotne, z powodu działań ubocznych leczenia w grupie solifenacyny zrezygnowało aż 8 pacjentek, a w grupie naturalnego suplementu tylko jedna. W obu grupach odnotowano poprawę w zakresie oddawania moczu w ciągu dnia i w nocy oraz częstości naglącego parcia, ale skuteczność suplementu była zdecydowanie większa niż solifenacyny.

Autorzy zauważają, że aby wysnuć wiarygodne wnioski, wyniki należałoby powtórzyć na większej grupie, jednak wydaje się, że i skuteczność, i profil działań niepożądanych przemawiają na korzyść metody naturalnej w leczeniu pęcherza nadreaktywnego.

Źródło

Arch Ital Urol Androl. 2017 Dec 31;89(4):296-300. A randomized, multicenter, controlled study, comparing efficacy and safety of a new complementary and alternative medicine (CAM) versus Solifenacin Succinate in women with overactive bladder syndrome. Vecchioli-Scaldazza C1, Morosetti C, Maruccia S, Casellato S, Rociola W, Illiano E, Garofalo F.

Skomentuj

Proszę zalogować się jedną z tych metod aby dodawać swoje komentarze:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s