Ciekawa praca brytyjskich ortopedów analizuje dostępne metody leczenia choroby zwyrodnieniowej kolana lub biodra, pod rzadko spotykanym kątem: działań niepożądanych poszczególnych interwencji. Warto zapoznać się z wnioskami.

W chorobie zwyrodnieniowej stawu dochodzi do zniszczenia chrząstki stawowej, nieprawidłowej przebudowy kości wokół stawu, reakcji zapalnej, a wszystko to razem jest przyczyną bólu, ograniczeń ruchomości stawu i problemów z chodzeniem. Leczenie jest trudne i w przeważającej większości objawowe, mało jest dostępnych opcji regeneracji chrząstki i likwidacji patologicznej przebudowy kości.

Autorzy przejrzeli 20 badań klinicznych, w ramach których monitorowano śmiertelność chorych i poważne powikłania leczenia choroby zwyrodnieniowej stawu biodrowego lub kolanowego i doszli do następujących wniosków:

  • najwyższą śmiertelność (trzykrotny wzrosty ryzyka) odnotowano w grupie osób stosujących naproksen (niesteroidowy lek przeciwzapalny, wykorzystywany m.in. dla działania przeciwbólowego);
  • najniższą śmiertelnością obarczona była wymiana stawu biodrowego (spadek ryzyko o 30 proc.);
  • najczęstsze działania uboczne ze strony pokarmowego odnotowywano u osób leczonych diklofenakiem (również niesteroidowy lek przeciwzapalny);
  • najczęstsze powikłania krążeniowe dotyczyły celekoksybu (kolejny niesteroidowy lek przeciwzapalny), najrzadsze tramadolu (narkotyczny lek przeciwbólowy);
  • najmniej działań ubocznych odnotowano przy stosowaniu glukozaminy i chondroityny.

Autorzy zwracają uwagę na pewne kontrowersje otaczające dwa ostatnie związki – podczas gdy jedne badania wskazują na ich skuteczność, inne jej nie ukazują. Spójne są natomiast braki poważnych działań niepożądanych ze strony czy to nerek, serca czy układu pokarmowego. Zauważają też, że substancje te działają przeciwzapalnie – a działanie to może przyczyniać się do redukcji ryzyka zgonu u osób, które te leki otrzymują, a którą to redukcję zauważono w dużym prospektywnym badaniu kohortowym.

Nie ma sensu wg autorów stosować natomiast przeciwbólowego paracetamolu jako leku z wyboru w chorobie zwyrodnieniowej stawów. Stosunkowo bezpieczne są natomiast wstrzyknięcia dostawowe, i tu kwas hialuronowy wydaje się znacznie skuteczniejszy niż sterydy.

Zdaniem autorów optymalna metoda terapii powinna uwzględniać choroby obciążające danego pacjenta – gdy ma zwiększone ryzyko powikłań sercowych powinien otrzymywać leki niewpływające na układ krążenia, podobnie z nerkami i przewodem pokarmowym, a leczenie farmakologiczne trzeba stopniować, poczynając od najbezpieczniejszego. Gdy jednak nie działają nawet „leki przeciwbólowe wysokiego ryzyka”, warto rozważyć operację chirurgiczną.

Na podstawie

J Orthop Surg (Hong Kong). 2018 May-Aug;26(3):2309499018808669. Treatment modalities for hip and knee osteoarthritis: A systematic review of safety. Aweid O, Haider Z, Saed A, Kalairajah Y.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s