Ortopedzi powinni zwracać uwagę na niedobory witaminy D u swoich pacjentów, ponieważ ich wyrównanie może wpłynąć na wyniki leczenia – piszą specjaliści tej specjalizacji z Harvardu (USA). 

Pierwszą wskazówką, kto może mieć niedobór D, są choroby współistniejące. Szczególnie narażone są osoby z zaburzeniami wchłaniania (z oczywistych względów), kolejna grupa to pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek (u nich nawet jeśli witamina D jest obecna w pożywieniu i się wchłonie, upośledzona może być aktywacja nerkowa, wiec witamina D pozostaje nieaktywna i trzeba podawać aktywną postać witaminy D).

Niedobór witaminy D jest powszechny, nie powinno więc dziwić, że stwierdza się go także w mniej oczywistych sytuacjach, także w chorobach stricte ortopedycznych. Tu autorzy wymieniają przede wszystkim:

  • pacjentów ze złamaniami, zwłaszcza w podeszłym wieku lub wymagających wymiany stawu biodrowego;
  • pacjenci kwalifikowani do zabiegu usztywnienia kręgosłupa;
  • pacjenci wymagający korekty skoliozy;
  • osoby z chorobą stawu skokowego lub stopy.

Warto dodać, że w naszej szerokości geograficznej jesteśmy narażeni na niedobór witaminy D w okresie od września do kwietnia (mało słońca, mało witaminy D w pożywieniu).

Niedobór witaminy D przekłada się istotnie na zdrowie kości, ponieważ zmniejsza wchłanianie wapnia i powoduje jego uwalnianie z kości (układ hormonalny, w skład którego wchodzi witamina D i hormon przytarczyc PTH, działa tak, aby utrzymywać stałe stężenie wapnia we krwi, jeśli go więc nie dostarczamy wraz z witaminą D, organizm pobiera wapń z kości).

Z najważniejszych dla zdrowia układu ruchu informacji o witaminie D, które obserwowano w badaniach naukowych, te wydają się szczególnie interesujące:

  • dostarczanie odpowiednich ilości witaminy D zapobiega części złamań bliższego końca kości udowej i złamań pozakręgowych;
  • niedobór witaminy D łączy się z ryzykiem wytworzenia stawu rzekomego po złamaniu;
  • wydaje się, że stężenie witaminy D koreluje z rezultatami zabiegów artroplastyki, w tym częstością powikłań infekcyjnych (i innych powikłań) oraz długością pobytu w szpitalu; wydaje się też, że wczesna suplementacja witaminy D u osób z jej niedoborem może poprawiać wyniki leczenia i umożliwiać osiągnięcie podobnych jak u osób z prawidłowymi zasobami witaminy D;
  • u osób z uszkodzeniem w obrębie stawu skokowego i kostki obserwuje się zjawisko przejściowej osteoporozy, polegającej na miejscowym obrzęku szpiku kostnego. Suplementacja witaminy D jest tu jednym z elementów kompleksowego leczenia, m.in. działa przeciwbólowo;
  • po operacjach ortopedycznych  w obrębie stopy osoby z prawidłowymi zasobami witaminy D przychodzą do zdrowia szybciej;
  • autorzy przywołują nawet opinię, że złamania kości stóp, do których doszło po stosunkowo niewielkim urazie, powinny być traktowane jako oznaka choroby całego układu szkieletowego – czyli również niedoboru witaminy D.

Najważniejsze jednak przesłanie artykułu brzmi: oznaczanie stężenia witaminy D i wyrównywanie niedoborów powinno się na oddziałach ortopedycznych uznać za taktykę RUTYNOWĄ.

Na podstawie

Orthop Clin North Am. 2019 Apr;50(2):259-267. Surgical Considerations for Vitamin D Deficiency in Foot and Ankle Surgery. DeFontes K 3rd, Smith JT.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s