Istnieje odwrotna korelacja między spożyciem błonnika a ryzykiem przewlekłej choroby nerek (tzn. im większe spożycie błonnika, tym mniejsze ryzyko). Ryzyko różni się w zależności od pochodzenia błonnika – nieco lepsza jest ochrona w przypadku błonnika pochodzącego z warzyw niż z roślin strączkowych; może to wiązać się z dostarczaniem wraz z błonnikiem pochodzącym z warzyw licznych dodatkowych substancji (np. antyoksydantów).
Są to wnioski z badania opisanego w najnowszym wydaniu pisma naukowego „British Journal of Nutrition”. Uczestnikami było 1630 osób obserwowanych przez ponad 6 lat. Przewlekłą chorobę nerek rozpoznawano na postawie oceny przesączania kłębuszkowego (eGFR – parametr możliwy do wyliczenia na podstawie wyników badań biochemicznych krwi; mówi o tym, jaką objętość krwi nerki są w stanie oczyścić w ciągu minuty – im ta wartość mniejsza, tym gorszy stan nerek). Za chorobę uznawano eGFR <60.
Po uwzględnieniu możliwego wpływu wieku, płci, palenia tytoniu, aktywności fizycznej, cukrzycy (najczęstsza choroba prowadząca do trwałego uszkodzenia nerek), oraz stosowania leków z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny (lek na nadciśnienie, najczęstsza przyczyna polekowego uszkodzenia nerek) porównano częstość chorób nerek w grupie o najniższym i najwyższym spożyciu błonnika. Różnica w częstości przewlekłej choroby przekraczała 50 proc.! Co więcej, na każde dodatkowe 5 g błonnika ryzyko uszkodzenia nerek malało o 11 proc.
Z największą ochroną wiązał się błonnik pochodzący z warzyw, drugi w kolejności był błonnik z nasion roślin strączkowych.
Źródło
Br J Nutr. 2018 Jan 21:1-7. Dietary fibre intake in relation to the risk of incident chronic kidney disease. Mirmiran P, Yuzbashian E, Asghari G, Sarverzadeh S, Azizi F.
Odkryj więcej z integmed.pl
Zapisz się, aby otrzymywać najnowsze wpisy na swój adres e-mail.
