Flawonoidy w chorobie żył miednicy mniejszej

Źródło:

Gavrilov SG, Moskalenko YP, Grishenkova AS, Chubchenko SV. Venoactive drug treatment for patients with pelvic varicose veins: Results of the single-center, randomized, open-label study (VENOTREAT). Vasc Med. 2025 Oct;30(5):590-598. doi: 10.1177/1358863X251362200. Epub 2025 Aug 25. PMID: 40855727.

Cel badania

Autorzy sprawdzali, czy leki wenoaktywne – preparaty zawierające diosminę – są skuteczne i bezpieczne w leczeniu przewlekłego bólu u kobiet z zaburzeniami żylnymi w obrębie miednicy mniejszej. Porównywano trzy różne preparaty:

• MPFF – mikronizowana oczyszczona frakcja flawonoidowa (diosmina 900 mg + hesperydyna 100 mg) – 1000 mg/dzień.
• Diosmina – 600 mg/dzień.
• HDC – połączenie hesperydyny i diosminy – 1000 mg/dzień.

Projekt badania

Jednoośrodkowe, randomizowane, otwarte – uczestnicy i lekarze wiedzieli, co podawano (brak zaślepienia).

Uczestnicy: 150 kobiet z objawowym PeVD (ból miednicy związany z żylakami miednicy, zespołem przekrwienia miednicy).
Czas trwania: 2 miesiące.
Dawkowanie: raz dziennie.
Ocena: redukcja bólu (wizualna skala analogowa, VAS), czas do uzyskania ulgi, działania niepożądane.

Najważniejsze wyniki – co wykazano?

Parametr	MPFF (1000 mg)	Diosmina (600 mg)	HDC (1000 mg)
VAS wyjściowy	5,7 ± 0,8	5,3 ± 0,6	5,1 ± 0,3
VAS po 7 dniach	2,8 ± 0,4 (p = 0,001)	Brak istotnej redukcji	Brak istotnej redukcji
VAS po 14 dniach	(już znacznie obniżony)	3,7 ± 0,3 (p = 0,001)	3,5 ± 0,2 (p = 0,001)
Całkowite ustąpienie bólu	do 28. dnia – 100%	po 2 miesiącach: 37/50 (74%)	po 2 miesiącach: 35/50 (70%)
Pozostali pacjenci	–	13/50 – VAS 1,07	15/50 – VAS 1,1
Działania niepożądane	6 proc.	8 proc.	8 proc.
Poważne dz. niepożądane	Brak	Brak	Brak

Co to oznacza – interpretacja szczegółowa

MPFF – najszybszy i najsilniejszy efekt

Już po 7 dniach nastąpiła duża redukcja bólu (z 5,7 do 2,8 – spadek o ~51%).
Do 28. dnia ból ustąpił całkowicie u wszystkich pacjentek (VAS = 0).
To bardzo szybka i pełna odpowiedź – efekt klinicznie znakomity.

Diosmina i HDC – wolniejsze, ale nadal skuteczne

Redukcja bólu stała się istotna dopiero po 14 dniach (spadek o ~30%).
Po 2 miesiącach:

• 74% pacjentek (diosmina) i 70% (HDC) osiągnęło całkowite ustąpienie bólu.
• Pozostałe miały minimalny ból (VAS ~1,0) – co oznacza praktycznie brak dolegliwości.

Efekt nieco słabszy i późniejszy niż w przypadku MPFF, ale wciąż bardzo dobry.

Dlaczego MPFF działało lepiej?

MPFF to mikronizowana frakcja flawonoidowa (drobniejsze cząsteczki) – lepsze wchłanianie, większa biodostępność.
Zawiera diosminę 900 mg + hesperydynę 100 mg – synergia dwóch flawonoidów. Diosmina 600 mg jest gorzej wchłanialna, a HDC ma niższą zawartość diosminy (i inne proporcje).
Mikronizacja zwiększa wchłanianie nawet o 200-300% – to kluczowa różnica.

Działania niepożądane – rzadkie, łagodne, przemijające

Ogółem 7,3% pacjentek zgłosiło skutki uboczne (ból głowy, nudności, ból żołądka, biegunka).
Podobny profil w trzech grupach – wszystkie leki były dobrze tolerowane.
Brak poważnych działań ubocznych – potwierdzenie bezpieczeństwa.

Mechanizm działania – jak flawonoidy (diosmina) działają na ból żylny?

Zwiększenie napięcia żylnego: poprawia przepływ krwi w żyłach miednicy, zmniejsza zastój.
Redukcja przepuszczalności naczyń: zmniejsza przesiąkanie osocza i obrzęk.
Działanie przeciwzapalne: hamuje uwalnianie cytokin prozapalnych, redukuje ból.
Poprawa mikrokrążenia: lepsze dotlenienie tkanek, redukcja niedokrwienia.
Ochrona śródbłonka: zmniejsza uszkodzenia naczyń.
W żylnej chorobie miednicy ból wynika z zastoju żylnego, rozszerzenia naczyń i stanu zapalnego – diosmina działa tu przyczynowo.

Ograniczenia badania

Brak zaślepienia: ryzyko błędu – pacjentki mogły oczekiwać poprawy (efekt placebo). Nie wiadomo, ile poprawy wynika z samego leku, a ile z naturalnego przebiegu choroby lub efektu placebo.
Jednoośrodkowy charakter badania: ogranicza generalizację wyników.
Brak obiektywnych pomiarów (np. USG Doppler, wenoografia): nie wiadomo, czy poprawa bólowa odpowiada zmianom anatomicznym.
Brak oceny jakości życia: subiektywna poprawa bólu to jedno, ale warto wiedzieć, czy wpływała na codzienne funkcjonowanie.
Krótki czas (2 miesiące): nie wiadomo, jak długo utrzymuje się efekt po odstawieniu leku.

Znaczenie praktyczne – dla kogo i kiedy?

Dla kobiet z przewlekłym bólem miednicy związanym z chorobą żylną miednicy: MPFF 1000 mg raz dziennie – wsparcie z wyboru. Efekt widoczny już w 7. dniu, a pełne ustąpienie bólu w 28. dniu.
Dla pacjentek, które nie tolerują MPFF lub z powodów ekonomicznych: diosmina 600 mg lub HDC 1000 mg – również skuteczne, ale efekt późniejszy i nieco słabszy.
Kiedy rozważyć:

• Przed procedurami inwazyjnymi(embolizacja, chirurgia).
• U pacjentek, które nie chcą lub nie mogą poddać się zabiegom inwazyjnym.
• W połączeniu z terapią kompresyjną i fizjoterapią.

Wnioski końcowe

Wszystkie trzy badane preparaty wenofarmakologiczne (MPFF, diosmina, HDC) są skuteczne i bezpieczne w leczeniu przewlekłego bólu miednicy u kobiet z chorobą żylną miednicy. MPFF w dawce 1000 mg/dobę wyróżniała się najszybszym i najsilniejszym działaniem – już po 7 dniach istotna redukcja bólu, a do 28. dnia całkowite ustąpienie bólu u wszystkich pacjentek. Diosmina i HDC były skuteczne, ale osiągały istotną redukcję dopiero po 14 dniach i nie dały pełnego ustąpienia bólu u wszystkich pacjentek. Wszystkie leki były dobrze tolerowane, a działania niepożądane były rzadkie i łagodne.

opracowano z użyciem narzędzia AI